Так шмат чаго адбылося цікавага. Але ўвечары парэзала указальны палец левай рукі аб дзверы, што для ляўшы складае пэўную праблему: ні паесці, ні зубы пачысціць, ні пастукаць па клавітятуры...

Днём я была на студэнцкай канферэнцыі. На філфаку дзедаўшчына – гэта ўстаўныя адносіны (у адрозненне ад войска). Я уважліва слухала выступы студэнтаў, задавала складаныя пытанні і, калі вельмі карцела, ўстаўляла свае пяць капеек проста так. Цікавымі былі даклады: 1) пра сатырычную ананімную паэзію сярэдзіны мінулага стагоддзя (найперш гаворка вялася пра ўжо не ананімны “Сказ пра Лысую гару”, а таксама дэманстраваліся рукапісы іншых тэкстаў); 2) пра немагчымасць постмадэрнізму ў беларускай літаратуры; 3) пра віртуальную прастору, кампутарныя гульні і іх уплыў на чалавека (вядома ж, не мае дачынення да беларускай літаратуры, але вельмі актуальна).

Я, дарэчы, раней дзівілася, што выкладчыкі на любы даклад могуць задаць пытанне. А цяпер разумею, што можна альбо сапраўды быць дасведчаным у тэме, альбо ўбачыць нейкую лагічную неадпаведнасць ці новы паварот у незнаёмай тэме, альбо проста папрасіць назваць творы, так бы мовіць, блізкія па плыні (сёння яшчэ быў цікавы даклад пра магічны рэалізм у беларускай літаратуры). І самае цікавае – пытанне можна задаць так, што выступоўца закапаецца па самыя вушы, і так, каб адразу ў адказе даць магчымасць задняга хода (“магчыма, гэта вельмі складанае пытанне”, “ці думалі вы пра тое” – заўсёды ж можна адказаць: “Я падумаю пра гэта заўтра” – прывітанне Скарлет О’Хара, “а не здаецца вам?” – “не здаецца” і г.д.) ці проста задаць пытанне, адказ на якое ўжо быў змешчаны ў дакладзе. Былі вельмі цікавыя спрэчкі пра сучасную літаратурную сітуацыю з удзелам Вікі Трэнас.

Пасля ўвечары я ўпершыню ўбачыла, як выглядае наш Саюз пісьменнікаў і трапіла на пасяджэнне “Галерэі Б”, дзе прысутнічалі Ігар Бабкоў, Анатоль Івашчанка, Усевалад Сцебурака і Мікола Раманоўскі. Сцебурака чытаў свае пераклады, шмат гаварылі пра Сеціва, пра кнігу Югасі Каляды “Галоўная памылка Афанасія”, а таксама трохі пра Таварыства “Тутэйшыя” (1986 – 1989) і перакладніцкую суполку “Бабілён”. Пра гэтыя літаратурныя аб’яднанні я буду пісаць у дысертацыі. Было вельмі цікава. А пасяджэнне свайго “Літаратурнага прадмесця” я сёння прапусціла...

Хмм, здаецца, я навучылася друкаваць без выкарыстання ўказальнага пальца.